Synthwave z pianinem na nocne pustynne drogi: Dr.DIO gra Desert Air

Wyobraź sobie dwupasmową drogę przeciętą prosto przez piasek, reflektory jedynym kolorem na całe kilometry. Taką przestrzeń maluje ta muzyka. Prowadzi pianino, grając krótkie, dźwięczne frazy, które lądują jak drogowskazy, a syntezator rozlewa pod nimi miękką fioletową poświatę. Czysta gitara wsuwa się między akordy drobnymi, jasnymi figurami, nigdy nie tłocząc melodii. Miks zostawia powietrze nad klawiszami, więc utwór brzmi szeroko i chłodno, a nie gęsto, dźwięk, który pasuje do poczucia odległości.

Pod tym połyskiem siedzi sekcja rytmiczna z prawdziwą sprężystością. Bas gra ruchliwą, gumową linię pożyczoną z italo disco, zazębiając się z kickiem automatu perkusyjnego, więc dół porusza się jak samochód po gładkim asfalcie. Uderzenia werbla są wyraźne i suche, hi-haty lekko tykają, a cały zestaw ma ten retro elektroniczny trzask, dzięki któremu z synthwave'em tak łatwo jechać. Daje słuchaczowi rozpęd i uniesienie w ramionach, łagodne pchnięcie, by jechać dalej.

Aranżacja otwiera się padami syntezatora i filtrowanym pulsem, pozwalając pianinu przyjść kilka taktów później, jak znak drogowy wyłaniający się z ciemności. Od tego momentu warstwy piętrzą się cierpliwie: najpierw bas, potem pełny wzór perkusji, potem akcenty gitary odpowiadające klawiszom. Każda część dodaje jeden element zamiast wielu, więc energia wspina się krokami, które czujesz, nigdy nie przechylając się w hałas. Tempo siedzi w żwawej prędkości przelotowej, wystarczająco szybkiej, by poprawić nastrój, i na tyle swobodnej, by grać w pętli raz za razem.

Mniej więcej w połowie perkusja na chwilę się cofa, a pianino gra niemal samo nad trzymanym akordem, oddech przed ostatnim odcinkiem. Gdy beat wraca, brzmi jaśniej, lead syntezatora dubluje melodię, a bas zacieśnia uchwyt. Końcowy fragment zachowuje ten wzmocniony połysk, a potem odkłada warstwy jedną po drugiej, kończąc blisko miejsca, w którym się zaczął. Trwa niecałe trzy i pół minuty, mówi to, co potrzeba, i zostawia drogę otwartą.

To muzyka do ruchu po zmroku. Pasuje do nocnej jazdy wzdłuż wybrzeża albo przez puste równiny, późnej przejażdżki rowerem przez miasto, wieczornego biegu, gdy ulice stygną. Sprawdza się też jako energia w tle przy zadaniach twórczych, które potrzebują równego pulsu, od montażu wideo po szkicowanie pomysłów. Każdy, kto układa retro playlistę na drogę, uzna, że wygodnie siedzi między szybszymi utworami italo a wolniejszymi momentami chillwave.

Desert Air należy do kolekcji Dr.DIO Seaside Village, z podtytułem Retrowave na nocną jazdę, gdzie dzieli deskę rozdzielczą z innymi utworami stworzonymi dla reflektorów i dalekich horyzontów. W tym zestawie to jeden z jaśniejszych momentów, a pianino nadaje mu melodyjnego ciepła, które się wyróżnia. Jeśli wieczór wzywa do jazdy albo tylko do poczucia jazdy, opuść w wyobraźni szyby i naciśnij play.